Posted by: malji | ઓક્ટોબર 14, 2009

એક્કેય એવું ફૂલ

એક્કેય એવું ફૂલ ખીલ્યું છે નહીં
કે જે મને હો ના ગમ્યું!
જેટલાં જોયાં મને તો એ બધાં એવાં જચ્યાં
કે જે નથી જોયાં થતું- ક્યારે હવે હું જોઉં…
એમાંય તે આજે વસન્ત
મબલખ ફૂલોના ભારથી ડૂબું ડૂબું નૈયા લઇને નાંગરી
આછા શિશિર ના તટ ઉપર
ત્યાં
હું જ ડૂબી જાઉં છું
હું ભાનમાં બોલી રહ્યો બેહોશ છું
હું ફૂલ પી એવાં ગયો છું ગટગટાવી
આંખ માં એની અસર એવી થતી
જેની સુંગધે જગત આ આખું શ્વસે
તે સૂર્ય મુજને તાતો ખીલેલો લાગતો,
ઓટ-ભરતીમાં ઊછળતા માત્ર પાણીનાં અરે બહુ પર્ણમાં
સાગર ખીલેલો લાગતો
પર્વતો પાષાણના કેવા ઠરેલા
તે પણ ખીલેલા લાગતા
એકસરખું ચોતરફ ફેલાયેલું આ આભ પણ
મુજને ખીલેલું લાગતું
ભમરા સમો ભમતો પવન ને ભમરા સ્વયં
મુજ ને ખીલેલા લાગતા,
હું આ બધું શું અરે બોલી ગયો ફૂલોથી કે ભૂલથી?
જે કંઇ ખીલ્યા તે શબ્દ મારા-
અહીંતહીં બધે વેરઇ

લેખક- શ્રી પ્રિયકાન્ત મણિયાર

Advertisements

Responses

  1. સુંદર રચના… ફૂલની પેઠે જ ધીમેથી ખુલે છે…

  2. Priyakantbhai
    bahu j saras shabdo chuni chuni ne mukya Che.
    “hun aa badhu shu are boli gayo
    fulothi ke bhulthi?
    je kai khilyaa te shabda maara
    ahintahi badhe verai ?????


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: