Posted by: malji | ઓગસ્ટ 13, 2009

ગોકુલ ગામ અને કાનિયો

ગોકુલ નામે નાનકું એવું ગામ
ન રહે ગામ માં ઓલો કાનિયો.
એનો સાવ રે નોંખો વાસ.

ગામ હંધુંયે ઢોર પાળે ને માટ ચીરીને
કાનિયો પાડે કોંકણી ત્યારે ચડતો ભારે શ્વાસ.
ગામમાં બોલે મોરલા ઊડે શ્વેત કબૂતર
કાનિયાને ઘેર કૂતરાં ભૂંકે, કાગડા ઊડે,
ગામમાં વહે દૂધની રેલમછેલ ને અહીં
ગારમાં લીંપેલું કાનિયાનું ઘર લોહીમાં બૂડે.

ગામમાં કોઇ ઢોર મરે તો હાથલારીમાં
કાનિયો લાવે વાસમાં ત્યારે થૈ જતો અજવાસ.
ગામમાં લોકો ખાય છે માખણ મિસરી અને
કાનિયાનું ઘર ઘૂઘરા ફાકી જીવતું ફાટમફાટ.

ગામમાં આવે શુભ ટાણું તો ઢોલ વગાડે કાનિયો
અને ગામના છોરા નાચતા ખુલ્લેવાટ.
વાસના માથે સમડી ઊડાઊડ કરે તો
ઢોર મર્યાનો ગામ આખાને થૈ જતો આભાસ.

વાસ આખામાં માંસ બફાતું હોય તો આવે ગંધ
એ સૂંઘી લોક ઊચાને ચીતરી ચડે,
માટ ઉલેચી કાનિયો એના પોયરા હારે
નદીએ ના’વા જાય ને એમાં મૂતરી પડે.
એ જ નદીનું પીઇને પાણી
કાનિયાથી અભડાય છે બધા લોક રે ઉજળિયાત
                                       એ કેવો ત્રાસ ?

–પથિક પરમાર

Advertisements

Responses

  1. Wah re Gogul gaam ane Kaniyo
    Asali gamthi Gujarati bhasama ketali mithaas
    Wathi jaay che …kharune…
    Vanchine bahuj khushi upaji
    “PATHIKBHAI ” aaj pramane lakhata rahesho

  2. નરી વાસ્તવિકતા અને સમાજ રૂપી સિક્કાની બીજી બાજુ વ્યક્ત કરતી કવિતાને સ્થાન આપવા બદલ ધન્યવાદ.


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: