Posted by: malji | જુલાઇ 22, 2009

ગઝલ-મરીઝ

બસ એટલી સમજ મને પરવરદિગાર દે,
સુખ જ્યારે જ્યાં મળે ત્યાં બધાના વિચાર દે.

માની લીધું કે પ્રેમની કોઇ દવા નથી,
જીવનનાં દર્દ ની તો કોઇ સારવાર દે.

ચાહ્યું બીજું બધું તે ખુદાએ મની દીધું,
એ શું કે તારા માટે ફક્ત ઇન્તિઝાર દે.

આવીને આંગળીમાં ટકોરા રહી ગયા,
સંકોચ આટલો ન કોઇ બંધ દ્વાર દે.

પીઠામાં મારું માન સતત હાજરીથી છે,
મસ્જિદમાં રોજ જાઉંતો કોણ આવકાર દે!

નવરાશ છે હવે જરા સરખામણી કરું,
કેવો હતો અસલ હું, મને તે ચિતાર દે.

તે બાદ માગ મારી બધીયે સ્વતંત્રતા,
પહેલાં જરાક તારી ઉપર ઇખ્તિયાર દે.

આ નાનાં નાનાં દર્દ તો થાતાં નથી સહન,
દે એક મહાન દર્દ અને પારાવાર દે.

સૌ પથ્થરો ના બોજ તો ઊચકી લીધા અમે,
અમને નમાવવા હો તો ફૂલો નો ભાર દે.

દુનિયામાં કંઇકનો હું કરજદાર છું ‘મરીઝ’,
ચૂકવું બધાનું દેણ જો અલ્લાહ ઉધાર દે.

-મરીઝ

Advertisements

Responses

  1. VERY GOOD DEAR

  2. saras!vaaMchelI chhe!fari maNi.

    sapana

  3. સૌ પથ્થરો ના બોજ તો ઊચકી લીધા અમે,
    અમને નમાવવા હો તો ફૂલો નો ભાર દે.

    khub sarash …abhar

  4. REALLY AMAZING,, N SO FANTASTIC


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: