Posted by: malji | જુલાઇ 11, 2009

જુલિયટ! જુલિયટ!

લવંગની તોતિંગ સુગંધો સાંય સાંય સૂચવે તે સ્થળ પર
પૂરવ જનમના પટને અડીને વહેતાં અનરાધારના જળ પર
ભ્રમર થઇને આવ કે હું ઊભો છું તારા રક્તકમળ પર

એક હલેસાંના બે ટુકદા એક વખત ખોવાઇ ગયા’તા અંધારાં ઑલિવવનોમાં,
તે આજે કાં આમ અચાનક દોમ દોમ ઊમટી આવ્યા છે તારાં પર્વતિયાળ સ્તનોમાં?

સર્પ સુખડનો, દંશ સુખડનો
મારો આખો વંશ સુખડ નો

અને હવે જો પક્ષ્મછેદ ની પીડા વગર ના ધડ જેવો આ પડી રહ્યો છું
                                                       નાભિનિમ્ને એક સુરાલયે હું

                                     મરીચિકાનો મર્મ ગ્રહીને મરી જતા હાથોને કોઇ
                                                    સરનામું આપો લાલ લસોટાતા ચંદ્રોનું
                                    કટિમેખલા થી સ્કંધો પર સરી જતા હાથોને કોઇ
                                                        સરનામું આપો રુક્ષ રજોટાતા ચંદ્રોનું

અંધારા વચ્ચે ઇગ્લુની જેમ ફફડતા મદના સોગંદ
બે એકલતા વચ્ચેની ભૂંસાઇ જતી  સરહદના સોગંદ
બચી સકો એક ધીમેથી ક્યાં બળાય છે કે સવાલ ઊઠે
હવે હાથપગ ગ્રીવા અલગ ક્યાં કળાય છે કે સવાલ ઊઠે.

 

 
– મુકુલ ચોક્સી

Advertisements

Responses

  1. મને યાદ છે ત્યાં સુધી આ કવિતા દીર્ઘ-કાવ્ય છે… પણ એનો આ અંશ પણ રળિયામણો છે… આભાર !

  2. very nice..

  3. Very nice poem enjoyed !


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: