Posted by: malji | જૂન 24, 2009

મનવાજીને….

આ વરસાદ વરસ્યો ધોધમાર,
તોય પંડ કોરાં-ઘાકોર કોને કહીએ મનવાજી….

જળ માં લાગી આગ કોણ જાણે?
ઉપર છાંટે ઝીણો છંટકાવ તોય ભડકે બળે
એને ઠારવા ક્યાંથી લાવું આગ કહીએ મનવાજી…

અંધારાં ભીતર ભરાણાં
ઊડતા આગિયાને પકડવા નજરો ટૂંકી પડે
અજવાળે અજવાળે અંજળ શોધતાં થાકીએ તો કોને કહીએ મનવાજી..

આમ તો અલપઝલપ ઝીણી છાંયડી
આખું આભ એમાં સમાવી અંગ સંકોરી બેસવું
પછી શોધવો સઘળો વિસ્તાર હારી બેસવું ભલા મનવાજી..

પલાંઠી વાળી પંડની ભીતર પૃથ્વીનાં પરિભ્રમણ
ચપટીક લીધી હાથ માં એની ભવભવની પિછાણ
ખરે નહીં જરા કાંકરી કે લાગે નહીં ભીનો ભેજ અહો મનવાજી..

સમંદર સામટા ખળભળે જળની ના લાગે રે જુદાઇ
લહર પર લહર ચડે ને નાભિએ ગૂંજે રે ભ્રમર
નાદ-નિનાદ વચ્ચે બજે રે શહનાઇ સાંભરે
   અખિલ બ્રહ્માંડ કહીએ મનવાજી…
આ વરસે અનરાધાર
તોય પંડ કોરાં-ધાકોર સાનમાં સમજો રે મનવાજી…

-મફત ઓઝા

 

Advertisements

Responses

  1. Very nice geet.

    Sapana

  2. સરસ રચના પણ ‘ધ’ની જગ્યાએ ‘ઘ’ અને ‘ઘ’ની જગ્યાએ ‘ધ’ વંચાય છે તે સુઘારી લેવું ધટે, આઈમીન, સુધારી લેવું ઘટે.

  3. nice.


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: