Posted by: malji | જૂન 23, 2009

સળગતી હવાઓ

                    સળગતી હવાઓ શ્વસું છું હું, મિત્રો!
                   પથ્થર થી પથ્થર ઘસું છું હું, મિત્રો!

હજારો વરસથી મસાલો ભરેલું ખયાલોનું શબ છું ને ખડખડ હસું છું,
મળ્યો વારસો દાંત ને ન્હોરનો, બસ! અસરગ્રસ્ત ભાષા ભસું છું હું, મિત્રો!

અરીસા જડેલું નગર આખું તગતગ, પથ્થર બનીને હું ધસમસ ઘસું છું,
તિરાડો ની વચ્ચેનું અંતર નિરંતર, તસુ બે તસુ બસ, ખસું છું હું મિત્રો!

સવારે સવારે હું શસ્ત્રો ઉગાડું , હથેલીમાં કરવતનું કૌવત કસું છું;
પછી કાળી રાતે, અજગર બનીને, મને પૂંછડીથી ગ્રસું છું હું, મિત્રો!

નથી મારી મરજી, છતાં પણ મરું છું, સતત ફાંસલામાં ફસું છું હું, મિત્રો!
પણે દોર ખેંચાય, ખેચાઉં છું હું, અધવચ નગર માં વસું છું હું, મિત્રો!

                         સળગતી હવાઓ શ્વસું છું હું, મિત્રો!
                        પથ્થર થી પથ્થર ઘસું છું હું, મિત્રો!

-સરૂપ ધ્રુવ

 

Advertisements

Responses

  1. nice one.
    Sapana

  2. સુંદર રચના.

  3. જેવું જીવન એવું જ કવન

    ક્રાંતિકારી, દંભ સામે બંડ પોકારનાર કવયિત્રી –

    એમના જીવન વિશે વાંચો –
    http://sureshbjani.wordpress.com/2007/04/05/sarup_dhruv/

  4. V. NICE.

  5. Absolutely delightful.


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: