ભલે નગરમાં ભમીએ તોયે મૂળ અમે વનવાસી! ડામર-પથ્થર સાથે માથાં ભલે રહે અફળાતાં; વાહન ની ચીસોથી છોને અમે રહ્યાં ચમરાતાં!

પર્ણમર્મરો તરુએ તરુની નસનસ માંહી હુલાસી!
બજાર ના ઘોંઘાટો માથે
ભાવતાલના ડેરા,
ગિર્દી ના ઠેલાથી હાંફે
પવનો અરે! નમેરા !

નિર્ઝરનાં ઝરઝરતાં તોયે જલો ઉરે તૃણપ્યાસી!
સુઘડવેશની નગરી સાંજે
ઉતાવળી ઉચ્છવાસે,
‘આસ્તે! આસ્તે!’ ઉઠે પુકારો
જડ પગથીની પાસે,
બંકિમ તોયે વન્ય કેડીની ધૂલિ હિયે સુવાસી.

-વ્રજલાલ દવે