એક્કેય એવું ફૂલ ખીલ્યું છે નહીં કે જે મને હો ના ગમ્યું! જેટલાં જોયાં મને તો એ બધાં એવાં જચ્યાં કે જે નથી જોયાં થતું- ક્યારે હવે હું જોઉં… એમાંય તે આજે વસન્ત મબલખ ફૂલોના ભારથી ડૂબું ડૂબું નૈયા લઇને નાંગરી આછા શિશિર ના તટ ઉપર ત્યાં હું જ ડૂબી જાઉં છું હું ભાનમાં બોલી રહ્યો બેહોશ છું હું ફૂલ પી એવાં ગયો છું ગટગટાવી આંખ માં એની અસર એવી થતી જેની સુંગધે જગત આ આખું શ્વસે તે સૂર્ય મુજને તાતો ખીલેલો લાગતો, ઓટ-ભરતીમાં ઊછળતા માત્ર પાણીનાં અરે બહુ પર્ણમાં સાગર ખીલેલો લાગતો પર્વતો પાષાણના કેવા ઠરેલા તે પણ ખીલેલા લાગતા એકસરખું ચોતરફ ફેલાયેલું આ આભ પણ મુજને ખીલેલું લાગતું ભમરા સમો ભમતો પવન ને ભમરા સ્વયં મુજ ને ખીલેલા લાગતા, હું આ બધું શું અરે બોલી ગયો ફૂલોથી કે ભૂલથી? જે કંઇ ખીલ્યા તે શબ્દ મારા- અહીંતહીં બધે વેરઇ

લેખક- શ્રી પ્રિયકાન્ત મણિયાર